Een succesvolle groepsreis in uitdagende condities
Door: Ruud Peeten | Ljubljana | Februari 2026
Met een drukke zaak kan ik me niet permitteren om er nog al te vaak op uit te trekken. Een studietrip langs onze lokale partners en verkenningen van nieuwe outdoor opties in de regio moet ik altijd zorgvuldig inplannen. Het najaar, als het op kantoor doorgaans even wat rustiger is, leent zich hier beter voor dan de winter en het voorjaar. Want als mensen massaal hun zomervakanties naar de Balkan willen plannen, dan moeten wij klaar staan.
Maar goed, een lokale gids moest afzeggen, met een zeer geldige reden. En de sneeuwwandelgroep voor Slovenië was volledig volgeboekt. Er zat niets anders op dan dat ik zelf mijn koffer pakte, de crampons onder bond en koers zette richting de Julische Alpen. Het kon eigenlijk niet, maar het moest wel. Een kort verslag.
______________________________________________________________________________________
Improvisatie geboden
Als je een sneeuwwandelreis boekt dan hoop je vanzelfsprekend op sneeuw. Al ruim van te voren was de groep de weer-apps in de gaten aan het houden en tot aller voldoening lag er een dik wit pak. Mijn eerste mededeling ter plekke was dan ook een onaangename verrassing voor velen; er lag veel te veel sneeuw. Het lawinegevaar op een deel van de route was niet te negeren en improvisatie was geboden.
Gelukkig waren er twee opwarmwandelingen voorzien vanuit ons eerste verblijf. Dit waren redelijk vrijblijvende rondes door niet al te technisch terrein. Die konden we goeddeels uitvoeren volgens plan, al was het behoorlijk ploeteren door de tiefschnee op de eerste dag. De luchtige sneeuw die op de oude laag sneeuw gevallen was toverde het woud om tot een sprookjesbos en als we even stilstonden overviel ons een stilte zoals je die alleen maar in de sneeuw kunt ervaren. Dat precies deze sneeuw op een steilere helling ons aardig in de weg zou gaan zitten, daar dachten we maar even niet aan. De top die voor de tweede wandeling op het programma stond werd zonder problemen gehaald en we arriveerde precies op aperol spritz -tijd aan de hut aan de Italiaanse zijde van de berg.
Een winterse trektocht
Misschien was het plan om via de westzijde naar de Komna-hut te wandelen achteraf wat ambitieus. Ik had gerekend op sneeuw vanaf een hoogtemeter of 1000/1200 en dat klopte. Maar dat er op de pas ruim 2 meter zou liggen, dat was al jaren niet meer voorgekomen. Het lawinegevaar op de flanken aan weerszijden van het pad maakte deze traverse tot een te groot risico. Er zat niets anders op dan de hut te annuleren en rond te bellen om plan B te realiseren. Ruim 5 jaar geleden was ik op sneeuwwandelschoenen bij een ander berghut gepasseerd. Vanwege COVID werd er destijds alleen buiten koffie geserveerd en kon je er niet overnachten. De top heb ik toen in een flink tempo moeten doen om voor het donker terug aan de auto te zijn maar de routes stonden nog in mijn hoofd geprent.
Gelukkig bleek de hut nu wel open en waren er geen reserveringen. Geboekt, de chauffeur ingelicht over de wijzigingen en daarna de groep uitgelegd dat we naar een compleet ander deel van de Julische Alpen zouden gaan. Na twee heerlijke wandeldagen die steevast werden afgesloten in de jacuzzi en de sauna bij het pension, en ja, daar werd ook aperol spritz geschonken, was er al een gezellige onderlinge sfeer ontstaan. De groep kon wel wat incasseren hoopte ik, en dat bleek ook zo te zijn. Geen greintje teleurstelling, maar volop goede moed om er ondanks de hevige sneeuwval een mooie trektocht van de maken. Het hielp ook dat er nieuwsberichten uit de andere Alpenlanden ons bereikten over lawines, afgesloten skipistes en onbereikbare skidorpen. Code rood alom, voorzichtig zijn dus, maar binnen zitten, nee dat gaat te ver.
Op naar de top
En deze positiviteit werd beloond. De weer-app gaf aan dat er in de ochtend tot een uur of 10 kans was op wat zon. Dus zo kwam het dat we op de tweede dag van de trektocht al om 07:15 koers zetten naar de 2000m hoogtelijn. De zon deed zijn best door de wolken heen te breken terwijl we ons een weg omhoog ploeterden door een steeds dunner bos van lariks. En precies op het moment dat we op de kam arriveerden trok het open en lag daar de majestueuze Triglav pal voor onze neus. Een beetje mazzel kun je afdwingen! De zon was niet langer dan een half uur uit de wolken, maar van dat half uur hebben wij elke seconde intens genoten!
Mee op reis?
Deze groepswandelreis bieden we aan in samenwerking met onze Belgische partner JOKER Reizen. Volg hun website voor nieuwe data en wie weet mag ik weer mee op als begeleider.
